In februari 2022 verscheen Cor’s verhaal op Onderweg Online. Hij vertelde toen openhartig over de schulden, de schaamte en de angst om de post niet meer open te durven maken. Zijn eerlijkheid raakte veel lezers. Nu, drie jaar later, vertelt Cor hoe het met hem gaat en hoe zijn leven er inmiddels uitziet.
Als je de post weer durft open te maken – drie jaar later
Het is inmiddels drie jaar geleden dat mijn verhaal in Onderweg Online verscheen. Toen zat ik nog midden in de schulden, vol schaamte en angst. Ik durfde mijn post niet open te maken en had geen idee hoe het verder moest.
En nu? Tot ieders verrassing – en eerlijk gezegd ook tot die van mijzelf – ben ik inmiddels al meer dan twee jaar schuldenvrij. Alles doe ik nu zelf: mijn administratie, mijn betalingen, mijn afspraken. Geen bewindvoerder meer, geen enveloppen die zich opstapelen, geen slapeloze nachten. Alleen rust. Echte rust.
Dat wil niet zeggen dat het vanzelf ging. De weg ernaartoe was lang en soms pijnlijk. Maar ik heb geleerd om stap voor stap verantwoordelijkheid te nemen. In het begin voelde het alsof ik opnieuw moest leren lopen. Elk formulier, elke brief, elke rekening was een oefening in moed.
Het mooiste is misschien wel dat ik nu weer durf te vertrouwen. Op mezelf én op anderen. Met Martin, het SchuldHulpMaatje die mij in die moeilijke tijd begeleidde, heb ik geen vast of zichtbaar contact meer. Maar toch is hij er nog steeds. Bij elke stap die ik zet, denk ik:
Wat zou Martin doen?
Wat zou hij zeggen?
In mijn ogen was hij een door God gestuurde engel, die precies op het juiste moment in mijn leven kwam. Zijn invloed is nog altijd voelbaar en mijn dankbaarheid daarvoor is groot.
Na tien jaar van dubbele banen, overwerken en soms weken van wel honderd uur, heb ik nu al zes jaar een vaste baan als veiligheidsmedewerker bij een maatschappelijke zorgorganisatie. Ik werk met normale uren, heb weer structuur, rust en regelmaat in mijn leven. En bovenal: ik mag nu iets terugdoen. Waar ik vroeger hulp nodig had, kan ik er nu voor anderen zijn. Dat geeft diepe voldoening.
Ook mijn geloof is sterker dan ooit. Waar ik vroeger bad om uitkomst, bid ik nu vooral uit dankbaarheid. Ik weet nu: God is altijd gebleven, ook toen ik Hem niet meer zag. Zijn steun heeft me gedragen door alles heen en daarvoor ben ik Hem oneindig dankbaar.
Soms denk ik terug aan die tijd van enveloppen en angst. En dan besef ik: het kan echt veranderen. Niet van de ene op de andere dag, maar wel, als je eerlijk durft te zijn, hulp aanneemt, en volhoudt, ook als het donker is.
Als ik nu de post hoor vallen, glimlach ik. Ik loop ernaartoe, maak de brieven open en denk: dit is vrijheid. Geen angst meer, geen chaos, geen schaamte, alleen dankbaarheid dat ik weer gewoon mag leven.
Redactie: We zijn blij te horen dat het goed gaat met Cor. Zijn verhaal laat zien dat herstel mogelijk is. Met geloof, hulp, eerlijkheid en volharding.