Janneke Kamp

1) Welke niet te bedwingen overtuiging, of welk stukje wereldbeeld, verklaart dat ik juist dit vrijwilligerswerk doe bij SHM?
Ik vind het belangrijk dat we elkaar blijven zien en opzoeken, zeker in moeilijke tijden. Ik vind de psychische belasting van financiële problematiek erg interessant en belangrijk dat we dat blijven zien. Men is snel in het oordelen over iemands geldzaken, zeker als die niet op orde zijn. Ik vind het belangrijk om erachter te komen wat helpt zodat het de persoon weer zelf gaat lukken om de regie terug te pakken en beetje bij beetje meer lucht krijgt. Niet iedereen is weerbaar en zelfredzaam, maar met aandacht en interesse van een ander zou het zomaar weer kunnen lukken!
Ik gun het echt iedereen om mee te kunnen doen aan de leuke dingen in het leven, maar omdat prioriteiten van mensen met een uitdagende financiële situatie anders liggen komt dat er bij hen niet zomaar van. Ik wil daar graag een bijdrage leveren door het weer wat luchtiger te maken.

2) Had ik een aanname/verwachting toen ik begon als maatje, waarop ik toch echt terug heb moeten komen? Welke is dat en waarom?
Ja, ik dacht dat er veel weerstand zou zijn bij schuldeisers, maar eigenlijk ervaar ik juist veel begrip en flexibiliteit waar mogelijk. Veel organisaties zijn toch echt heel erg hulpvaardig zodra je open kaart met ze speelt en contact blijft opnemen. Dat had ik anders ingeschat. Samen met mijn hulpvrager heb ik al veel prettige medewerkers gesproken die actief meedenken en zaken echt opvolgen.

3) Maak ik ook wel genoeg plezier/ lol gemaakt voor en met de hulpvrager?
Zeker, op dit moment heb ik wekelijks contact met mijn hulpvrager en ga ik op huisbezoek. We hebben elke week wel een moment dat we even met elkaar lachen, dat vind ik ook erg belangrijk. De problemen zijn soms zo zwaar en veel, dat het soms echt wel zoeken is naar een moment van luchtigheid, maar toch lukt het ons.

4) Wat zou ik in de wereld van schuldhulpverlening willen aanpassen en waarom?
Je zou de boeteoplegging willen verminderen. Het is schrijnend om te zien dat er zoveel ‘leeg’ geld in schulden verscholen zit. Als iemand zijn post niet opent, helpt een boete echt niet, het maakt het probleem alleen maar groter.
Ik heb niet de oplossing voorhanden, maar ik denk wel dat het anders kan, of langzamer, of in ieder geval humaner.
Ook vind ik dat de brieven vaak complex zijn en er zijn maar weinig organisaties die duidelijke overzichten verstrekken van de stand van zaken. Dit zorgt voor een moeilijk te leggen puzzel, veel onduidelijkheid en stress.

5) Wanneer is/voelt voor mij als maatje een hulpvragerstraject geslaagd?

Op dit moment ben ik nog bij mijn eerste hulpvrager. Soms denk ik wel dat het tijd is om dit traject af te ronden en een nieuwe hulpvrager te helpen, maar dan gebeurt er weer iets nieuws. Dus voorlopig blijf ik daar nog betrokken.
Ik kan nu eigenlijk al wel zeggen dat het geslaagd voelt, ik ga wekelijks met veel plezier langs. Het voelt voor mij goed om te helpen met dingen uitzoeken, overzicht te creëren en er voor iemand te zijn. Het is leuk om te zien dat we in een paar maanden al veel hebben bereikt en ik merk dat er meer actie komt vanuit de hulpvrager zelf. Dan ben ik trots op hem en voelt mijn aanpak als geslaagd.

6) Wat zouden mijn hulpvragers (of maatjes) geheid over mij (als hun gemeenschappelijke maatje) zeggen, mochten ze een keer met elkaar een Haags bakkie doen?
Dat ik prima aardig ben en ook wel in voor een geintje. Ook hoop ik wel dat ze ook nog iets zeggen over dat ik weet wat ik doe en me goed aan afspraken houd.

7) Wat moet er gebeuren (of juist niet), wil ik dit vrijwilligerswerk over drie jaar nog doen?
Ik denk dat mijn eigen leven niet te ingrijpend moet veranderen om dit te kunnen blijven combineren met mijn werk en alles wat ik ernaast doe. Ook vind ik het prettig onderdeel te zijn van een betrokken wijkteam en dat er regelmatig interessante inhoudelijke maatjesavonden zijn die mij verdieping bieden. Voor mij is het belangrijk te ervaren dat ik onderdeel ben van een groep die dezelfde soort motivatie heeft, dus daar moet ook niets veranderen. Ik vind het echt een mooie stichting met bevlogen medewerkers en maatjes.

8) Kan/durf ik het ook aan te geven bij mijn coördinator/de organisatie als het even wat moeilijk gaat in het hulpvragerstraject of in mijn eigen werk- of privéleven?
Jazeker, het is belangrijk om de grenzen te bewaken van wat je kunt bieden als vrijwilliger. Ik ben in mijn werk en vrijwilligerswerk continue bezig om te zorgen dat alles goed past in mijn agenda en niet iets de overhand krijgt (te veel van ‘t een of ander). Ik durf dan ook zeker aan te geven als ik even geen ruimte zou hebben. Doordat je elkaar ook als team goed kent en er zoveel ervaren en prettige maatjes beschikbaar zijn, voelt het ook niet alsof ik dan mijn hulpvrager zou laten vallen. Ik vind het wel belangrijk dat die verder ondersteund wordt.

9) Hoe reageer ik als ik constateer of vind dat de hulpvrager er de kantjes van afloopt of regels overtreedt?
Dit heb ik gelukkig nog niet meegemaakt maar ik denk dat ik wel inmiddels de ballen zou hebben om rustig aan te geven dat ik me daar niet prettig bij voel en dat het beter is als de begeleiding vanuit mij beëindigd gaat worden. Omdat het vrijwilligerswerk is, vind ik het belangrijk om te voelen dat iemand niet mijn tijd aan het verdoen is. Een bepaald niveau van commitment wil ik ook zeker terug. Dus als iemand de kantjes ervan afloopt zou ik me er eerst nog wel op gaan richten op wat de persoon wel motiveert om in actie te komen. Dat stukje boeit me ook, want gedrag komt altijd ergens vandaan, dat zie ik ook bij mezelf. Als ik iets moeilijk vind of me schaam, dan laat ik het liggen. Maar regels overtreden, dat vind ik niet oké, dus dat is voor mij wel een echte ‘no go’.

10) Wat heb ik zelf geleerd van mijn rol als maatje en hoe heeft dat mij als persoon veranderd?
Dat ik dit eigenlijk prima kan en heel erg leuk vind! Het geeft mij veel zelfvertrouwen. Ik had behoefte aan iets humaans in mijn ‘pakket’ en dat lijk ik bij deze stichting dus echt gevonden te hebben. Mijn kennis over de armoedeproblematiek is met vogelvlucht gestegen en ik begrijp beter wat er allemaal kan spelen zodra er een financieel uitdagende situatie is. Ook al denk ik dat ik al best wel ruimdenkend was, toch heb ik soms nog een moment van ‘ah! Daar hebben mensen ook nog last van in deze situatie’. Ook merk ik dat ik het nog meer opneem voor mensen die het financieel zwaar hebben. Ik kan dit nu staven met veel praktijkvoorbeelden. Ik leg anderen graag uit dat er allerlei redenen kunnen zijn waardoor men schulden opbouwt. Een stukje voorlichting geven hoort er ook heel erg bij, vind ik. 😉

11) Welke andere vraag mag zeker niet ontbreken in de volgende selfie reflectie rubriek?

Welke tip zou je aan beginnende maatjes willen geven?